
کجا امنتر است؟ هیچ کاری نکردن و شکست؟ یا تجربه کردن و شکست؟ کجا بیشتر یاد خواهیم گرفت؟ جایی که دست به عمل میزنیم؟ یا آن دم که به خلوت نشستهایم و در خیال آمادهی رزم میشویم؟
من همانقدر خودم را شجاع میدانم که ترسهایم را میشناسم. هر روز، تصمیم میگیرم، گاه به آگاهی، گاه به جهالت، که کدام بخش من قرار است امروز کنترل امور را به دست بگیرد. من خشمگین؟ من طلبکار؟ من مهربان؟ من خوشبین؟
تمام اینها من هستم. بله. همهشان خود خود منم. گاه کودک آزردهی درونم کنترل امور را بدست میگیرد. چطور؟ غر میزند، خشم پرتاب میکند و بهانه میگیرد.
راه مراقبت ازش را بلد شدهام. باید سوار ماشینش بکنم، برویم بیرون یک وری، به نیت تعویض روغن ماشین، یا تعویض دفترچه یادداشتی که خریدهام. در راه برایش اندی و شهرام شبپره میگذارم و دوتایی اطوار میریزیم. من عاشق رقصم. عاشق پریدن. عاشق چرخیدن. کمی بعد از موزیک گوش دادن، یک خوراکی فسقلی خوشمزه، شاید گپ با دوستی با صدای امن.
پیروزی، رشد یا کمال زمانی صورت میگیرد، که شبیه همیشه عمل نمیکنیم. من اشتباه میکنم. هر روز. هر آینه. دوست دارم آموختن از خویش را. دوست دارم در این تجربه ی اندک زیست، بیشتر و بهتر و دورتر دست به عمل بزنم.
من نمیترسم.
از خطر کردن.
از یاد گرفتن.
از زمین خوردن.