
مینویسم. روزی هزار و یک بار.
با صد هزار مردم تنهایی، بی صد هزار مردم تنهایی.
احساسات، درک جدید از جهان اطراف و اخبار هر کدام به سان موجی مرا میکشانند. به دورتر، به دیرتر. به جایی که نه اسمش حال است و نه اینجا. جسمم جا میماند. جا میماند در این لحظه و خودم میروم.
مگر زندگی چیزی جز فهم و درک همین دم است؟ آری شهریار. از این لحظه سخن میگویم که چشمانت، کلماتم را میخوانند. گوشت، صدایم را میشنود و جانت قصه را میرباید.
شهریار؟ زندگی همین است. همین فاصلهی بین کلام من تا درک تو. همین لحظهی نورانی که من خلق میکنم. خودم را. قصهام را.
شهریار. زندگی همین است. همین فاصلهی بین دم و بازدممان.
شهریار. زندگی همین دم است که من کلمه را نوشتم و برای شب نود و پنجم، خواب به چشمانت آوردم.