چه بلاهایی که سرخودمان نمیآوریم با الگوهای تکرارشوندهی ناخودآگاه.
مدام آدمها را هل میدهم که ناامیدم کنند. چرا؟ که با خودم بگویم حق با من است! هیچ کسی آن بیرون خوب نیست. خالق کلمات داند که بر جان و تنم چه رفت تا خود، سر خویش را با کمفروشی قصه به بلد ندهم.
شهریار؟ اعتماد کنم؟