
من بلدش نیستم.
نمیخواهم یادش بگیرم.
خود را محتاج نشان دادن را میگویم. ضعیف بودن، وابسته بودن یا حتی قربانی ماندن راههای جلب توجه، ترحم وهمدلی است و بسیاری برای دستیابی به هدفشان از این روش استفاده میکنند.
این روش بین زنان هم متداول است. اجازه بدهید چند قصه برایتان بگویم:
پیشفرض: من و همخانهام از پس کارهای ریز و درشت نگهداری خانه برمیآییم. باز کردن لولهی جاروبرقی، میخ زدن به دیوار یا تعویض لامپ.
شب مهمانی، همخانهام اشاره کرد به دیوار اتاق پذیرایی و با صدای "لطفن منو نجات بده تو خیلی قویای" از یکی ازمهمانهای پسرمان پرسید که تلویزیونمان را روی این دیوار بزنیم خوب است؟ پسر هم بلند شد به عرض اندام و تقه زدن به حاشیهی دیوار. ما هیچ وقت نه تصمیم داشتیم و نه بعدتر تلویزیون را به دیوار نزدیم.
بعدی را بشنوید:
پیشفرض: فاصلهی دختر تا قرص مسکن کمتر از سی ثانیه است.
رفتهایم شمال با رفقایمان. یکی از دوستان دخترمان سرش را میگیرد و میگوید چه سردردی گرفتم. زیر چشمی دوستپسرش را میپاید و از آن جا که دوستپسر مذکور در باغ نبود، من برایش مسکن و آب آوردم. خوشحال نشد.
حالا میرسیم به قصهی بعدی:
پیشفرض: کمد خانهی دختر پر از الکل است.
با یکی از دوستان دخترم در مهمانی هستیم و بحث میرسد به الکل ضدعفونیکننده. دوست دخترم کلی الکل در منزلش دارد. با این وجود چشم خمار میکند و با صدای "هی شکارچی، بیا منو شکار کن" از پسری که میگوید الکل اضافی دارد، طلب مهر میکند.
من نمیفهمم. هیچ کدامشان را. دریافت توجه و عشق به قیمت ذلت؟ کوچک شدن؟ احمق بودن؟
از آن طرف برای مردها برخورنده نیست؟ که کسی خودش را بزند به حماقت که به آنها احساس قدرت بدهد؟
من هم میدانم که بخشی مهمی از رابطهی زن و مرد بر اساس الگوی مرد شکارچی، زن گردآورنده شکل گرفته است.
من هم از دریافت حمایت مردانه احساس امنیت میکنم و از ابراز نیازهایم خشنودترم.
نکتهی مهم نقشی است که برای خود و طرف دیگر طراحی میکنیم. میشود، استقلال ذهنی، قدرت تحلیل، و آستانهی تحمل بالایی داشت و در رابطه، توجه و عشق بسیار گرفت.
من زمانی بازی حمایت به دلم مینشیند، که از سر درماندگی محتاج او نباشم. بخواهمش از سر نیاز خواستن وخواسته شدن. در چنین سطحی، عشق به نابترین شکل خودش را بروز میدهد.