شب نهم

شهرزاد قصه‌گوی هزار و یک شب، کارش را بلد بود. می‌دانست چطور قصه‌اش را پیچ و تاب بدهد و سپیده‌ی صبح، شهریار را در خماری ادامه‌ی افسانه بگذارد. شهرزاد قصه‌گویی را بلد بود؟ یا تلاش برای بقا و شوق زنده ماندن، زبان روایتش را پر آب و تاب کرده بود؟

امشب، نهمین شب است و فکرش را کردم نهصد و نود و دو شب دیگر پیش رو دارم. فکر کردم به شهرزاد، که نمی‌دانسته چند شب دیگر باید داستان ببافد و آیا رهایی‌ای هست یا این که فقط به تعویق انداختن تاریخ مرگش است؟ شهرزاد نمی‌دانست که شهریار، رام می‌شود یا نه. که آیا می‌رسد شبی که قصه نگوید و سر بر بالش بگذارد و به ستاره‌ها چشم بدوزد. از شب هزار و دوم می‌گویم.

این روزها فیلمنامه‌ی بلند می‌نویسم. به زبان انگلیسی، هشتاد و پنج صفحه. کاری سخت تر از این انجام داده‌ام؟ در روند خلق، نه.

دلم خواب می‌خواهد. خواب ستاره‌ها. خواب شب هزار و دوم.