
مدام خوابم میآید. صبح بعد از خوردن یک فنجان قهوهی بزرگ، خوابم میآید. کش و قوسی میآیم که به به. میدانی چه چیزی میچسبد؟ یک چرت کوتاه. ساعت پنج عصر نشده، دل توی دلم نیست که هوا تاریک بشود و بخوابم. دوست دارم هر روز تمام شود. کلافگی این بزرخ فسقلی است که میخواهم روزها را بزنم جلو؟ یا اینکه یک هفتهای است قرص خوابآور میخورم؟
خوابم میآید. همیشه قبل از خواب به "رویای شیرین" پناه میبرم. خودم را مثل گهواره تاب میدهم تا خواب جانم را فرابگیرد. دیشب نوار وی اچ اس شماره هجده را زدم اول در مغزم و از اول شروع کردم به تماشا کردن رویایم. خودم را تاب میدادم و هنوز تیتراژ تمام نشده بود که چشمهایم را باز کردم.
اصلن که چی؟ رویا ببافیم که چی بشه؟ چه شب مسخرهای. چه رویای بی مزهای.
خواب دیدم. خواب دیدم ایرانم. خانهی فرهنگمان. کمی مانده تا پروازم و مطمئن نیستم همه چیز را برداشتهام. دیرم شده، تاریخ بلیط را مطمئن نیستم و سایر نشانههای کابوس اضطرابآور را تجربه کردم. صبح بیدار که شدم، یک دم، فقط یک دم فکر کردم تهرانم. اتاق خودم و مامان آن طرف دیوار است.