
در روز و شب، هزار و یک چرخ میخورم. به خنده، شوق، ترس، خشم، اندوه، امید و احساساتی که هنوز برایشان اسم پیدا نکردهام.
آخر شب، آن لحظهای که برای یک دم، همه چیز از ذهن بیرون میرود. آن دم که خلوتی، خنکی و سکوت در اتاق وجودم مینشیند. آن آینه که، هیچ کس نیست که بخواند، غر بزند، ترس قرقره کند، من، احساس میکنم که میتوانم برآیند حالم رو بسنجم. بگویم روزم چطور بود و در آن روز چه تجربه کردم.
نقطهی شکست، یا گسست. جایی که ممکن است هر کدام از ما، نقطهی کلیدی عمرمان بنامیم. روزی که هجرت کردیم، وقتی برای اولین بار خداحافظ گفتیم و شبی که تا صبح بیدار ماندیم و حسرت عمر رفته خوردیم.

در کنار زیست شکنندهی انسانیام، ترسها و آرزوهای یک هنرمند را هم تجربه میکنم. زخم شدنها، به خویش خنجر زدنها و مراقبت از خویش. چرخهی دائم. زیست غریب ما بر این کرهی مظلوم که اقیانوسهایش پر است از پلاستیک.
حالم چطور است؟ اولین روز مدرسهام را گذراندهام. دو پروژهی جدید را شروع کردم. در کلاسمان کلی حرف زدم. دنبال لغات انگلیسی بهتر و بیشتر میگردم.
حالم را نگفتم؟ نه؟
دلم مامانم را میخواهد. دلم انقدر برای مامان تنگ شده که از شنیدن صدایش پشت تلفن خشمگین میشوم. از این که انقدر دوریم. از این که انقدر دورتریم.
اصل حالم چطور است؟
رژیم غذاییام را سختتر کردهام. قهوهام را کم کردهام. چند روز است به جز قدم زدن اطراف خانه، ورزش نمیکنم. ورزش نمیکنم، خوشحال نیستم. خوشحال نیستم، پس ورزش نمیکنم.
حقیقتش را بگویم؟
من یک پیشفرض عمومی با دنیای اطرافم دارم که حرفهایم شنیده نمیشوند. مخاطبم، شنوندهی خوبی نیست و لابد حرفم برایش اهمیت ندارد. در برخوردهای روزانهام، تلاش میکنم پیشفرض شنیده نشدن را کنار بگذارم و با همدلی بیشتری حرف بزنم. با فرض فهمیده شدن.
حالا چطورم؟
بهترم. فردا از این هم بهتر میشود. قول میدهم.