در باغچه ی سارا، گل کاشتیم.
امروز کلید خانه اش را داد و به دسته کلیدم اضافه کردم. یک قوری بزرگ برایم چای گل گاوزبان درست کرد و پرسید نبات می خواهی؟ من گریه کردم. گریه ای که لابد دو سالی است توی دلم نگه داشته بودم. گریه ی یک عصر جمعه، در جایی که احساس امنیت بکنم.
دوستی، قمار کردن است. جایی که دست می دهی و می گویی ما دوستیم و مراقب همیم.
گریه می کردم و سارا مدام می گفت، مسایلت مهم است و طبیعی است ترسیده باشی و حالت بد باشد. اگر گریه نمی کردی عجیب بود.
یاد سکانسی از فیلم یه حبه قند افتادم که داماد خانواده، برای مادربزرگ روضه می خواند پشت در، تا اشکش سرازیر شود.
حالم بهتر است و مدام این جمله در ذهنم می گردد که "امروز معجزه پس از معجزه پیش می آید و شگفتی ها لحظه ای باز نمی ایستد."
امروز، از آن روزها بود و حالم بهتر است.