
به به. لپتاپم را در آغوش کشیدهام. شمع محبوبم که بوی عسل میدهد روشن است، پلیلیست Late Night را پلی کردهام. این پلیلیست، مجموع موسیقیهای محبوب عاشقانهی زندگیم هست که شنیدنشان، کودک فسقلی درونم را به نشستن دعوت میکند و مثل یک لالایی میماند.
دیشب، برای خوابیدن، تلاش بسیاری کردم. بدخوابی و برنامهی نامنظم خواب کلافهام کرده بود و نیت کردم ساعت 11 بخوابم تا دوباره بتوانم صبح را زندگی کنم. شرح درگیریهای بیخوابیم قصهی دیگری است و برسیم به آنچه میخوانمش زندگی.
حالا که همخانهام، همزبان است، کمتر انگلیسی حرف میزنم، پس دوشنبه، اولین کلاسم، زبانم سنگین است به ادای کلمات و یک گرم کردن اولیه میخواهم. نهایتن، سعی میکنم انتقادگر بیرحم درونم را ساکت کنم وقتی صفت و موصوف را برعکس میگویم. وقتش رسیده به خودم بگویم آفرین. جلسهی دوم کلاس تئوری فیلم بود و موضوع بحثمان "سینمای مستقل آمریکا" از آن جایی که ابرازگر درونم، از قضاوتگر محتاط زورش بیشتر است، نفر اول تریبون را در کلاس به دست گرفتم و با دایره لغتی که به اندازهی زبان فارسیام شیوا نیست گفتم که چطور صنعت سینما، سلیقهی مخاطب را شکل میدهد و سلیقهی مخاطب، صنعت را هدایت میکند. مفهومی که در میانهی مباحثه به آن رسیدم و حالا که آخر شب است از خودم راضیام.
بعد از نمایش فیلم، در کلوب کتاب آنلاین مشغول گپ و گفت بودم که جملهای مرا رنجاند. مطابق معمول، از معدود چهرهها، صداهای زن جلسه بودم. آقای جوانی در میانه توضیحش در باب خطوط آزادی، آقایان جلسه را مورد خطاب قرار داد که همهی ما روزی والد خواهیم شد و برای آزادی فرزندمان تصمیم بگیریم چنین و چنان. احساس اقلیت به اندازهی کافی فرسایشی هست، چه برسد به نادیده گرفته شدن. نوبت گرفتم و گفتم میدانم این جلسات فرهنگی است و از همین جهت باید بگویم یکی از دلایلی که صداهای زنانه در جلسات کمتر است همین مورد خطاب قرار نگرفته شدن است. من هم روزی والد خواهم شد و از این که خطابم نکردید ناراضیام. چون من هم بخشی از این مکالمهام. توضیح داد که متاسف است و از آن جایی که انتقادش فقط به جامعه ی مردان وارد است، مرا مخاطب ندانسته. این که چقدر صحبتش توجیه است یک داستان است و طرف دیگر، اعلام نارضایتی من در قالبی دوستانه بود که همدلیبرانگیز باشد و در عین حال ابرازگر.
در این دورهی زندگی، تمرین مدامم همین است. این که خودم را با زبانی بیخشونت بیان کنم، نیازهایم را تامین کنم و از خویش مراقبت را به غایت برسانم.
حالا، همانطور که گردنم را میچرخانم تا از این گرهی عضلانی شانهی راستم خلاص شوم، فکر میکنم. به هفتهی پیش رو. به سفرم. به تمام آنچه که قرار است در حافظهی زیستم ثبت شود.