
وقتی هزار و یک شبم را شروع کردم، خبری از هیچ کدامشان نبود. نه شوق نوشتن، نه تخت قصهگویی، نه شهریاری با گوش شنوا.
من بودم، محبوس در اتاقم در اولین روزهای قرنطینهی سال ۲۰۲۰. من، شهرزاد قصه میگویم که زنده بمانم.
امروز، نفسم بند آمده بود، از تنهایی قورت دادن و هضم خبری که شنیده بودم و راهی نیافتم به جز پناه آوردن به رنگ و بازی.
بساطم را پهن کردم به درست کردن یک برد تصویری جدید برای چسباندن ارزشهایی که به من انگیزهی ادامه دادن میدهند و خلوتگاهی برای بروز آرزوهایم. بیواسطه، بیقضاوت، بیترس.

حالا وقتش رسیده بگویم که میدانی جان من به رنگها، قلمموها و اسباببازیهایم بند است؟ آمدم بنویسم شهریار، نوشتم شهرزاد.
لابد وقتی قصه میبافم و صدایت میکنم، صدایش میکنم، شهریار را میگویم، شاید خودم را صدا میکنم. که میداند شهرزاد، هزار و یک شب را در کاخ چطور گذراند؟ نکند شهریار اصلن مشغول کشورگشایی بوده و شهرزاد را به سردابه انداخته باشد؟ نکند شهرزاد تمام شبها برای خودش قصه بافته باشد.
من، شهرزاد قصه میگویم تا زنده بمانم.

باید جلو بروم. مشغول باشم. پس حلقهی نگاتیو را پهن کردم و رنگها را به ترتیب روی سوراخهای کوچک کشیدم.

بعد هم نخ و سوزن به دست گرفتم و بند زدم. زخم جدیدم را و گوشههای تابلو را.

میدانی شهریار؟ از این سفیرهایت کسی میرود ممالک فرنگ؟ میشود بگویی اسباب نقاشی برایم بیاورند. گواشهایم جان آخرشان است و رنگ اکریلیکم هم کمی دارد تا وداع.

شهریار؟ تو صبح چشمت را به چه باز میکنی؟ نارنجهای باغ؟ پردهی مخمل سرخابی؟ یا دستخطی که نوشتم و برایت گذاشتم قد آینه؟ بخوانش. بخوان که از خواندن کلمه میشود هزار و یک باره زیست.
