
بلای فسقلی و امینه مهمانم بودند. خوش گذشت. رستوران محبوبمان شراب، نان سیردار و سالاد خوردیم. بعد روی تخت دراز کشیدیم و حرف زدیم. از آنچه که در سه چهار هفته گذشته برما گذشت. زندگی بدون یکدیگر بعد از یک سال و چند ماه.
ما همخانههای ایدهآلی نبودیم. ولی سعی کردیم خوش بگذرانیم و از یکدیگر به غایت مراقبت کردیم. امروز، یادم آمد چرا میخندیدیم و چرا خوب است که حالا فقط دوستیم. نه همخانه. دوست خوب، هرجا و هر شکلی محشر است.
حرف زدیم.

برای هم تعریف کردیم چقدر آشپزی کردهایم و در غیاب یکدیگر چه خوردهایم. از همسایهی سابقمان گفت و من هم برایش از محلهمان گفتم.
دلم باز شد. فکرش را هم نمیکردم چند ساعت معاشرت به زبان دوم، انقدر دلم را شاد کند.
در ادامه، فردا روز اول مدرسه است. آن قدر احساس جاافتادگی در این زیست جدید دارم که نگرانیم کمترین است و شوقم بینهایت.
کلاس اول دورهی MFA، فردا ساعت سه ظهر است.
امروز، شنیده شدهام. دوست داشته شدم و بازی و بازی و بازی. پیش به سوی فصل نو!