
همهی قصهها برای شنیده شدن نیست. گاه قصه میگوییم، برای گفتن، برای بافتن و برای رها کردن از آن چیزها که دور جانمان میپیچد.
همانطور که در شبهای قبل اشاره کردم، مشغول مراسم آیینی اسباببندی و آمادهسازی روز جابجاییم هستم. ده تا کارتن کوچک، پنج تا کارتن متوسط و سه کارتن بزرگ. وسایلم جا میشود؟ شاید.
لباسهایی که را در این مدت نپوشیدهام، گردنبندهایی را که نمیاندازم، عطرهایی که گوشهی کمد مانده و هزار و یک چیز ریز و درشت را تسویه کردهام. به خیریه، به همخانه، به سطل زباله. آسان است، نه؟ فنگشویی را میگویم. سراسر لذت است. حس محشر خلاصی. سبک شدن آن چه بار زندگی میناممش.
قدم بعدی چیست؟ خلاصی از این هزار و یک فکر و تئوری و ایدهای که راجع به جهان اطرافم دارم. آدمها، نیازهایشان، نیازهایم، وظایفمان نسبت به یکدیگر.
آدمهای زیادی را در طول زندگی کنار نگذاشتهام. تعداشان کمتر از انگشتان یک دست است. حالا اما، احساس میکنم که مغزم پر شده، دلم جا ندارد و روحم میخواهد خانهتکانی مفصلی بکند. هدف چیست؟ مدیریت روابط و احساساتم. چه چیزی نمیخواهم؟ عکسالعملهایی که مرا برساند به رفتار چشم بسته. راهش چیست؟ بنویسم، خلوت کنم، از این جسم و روح جدا شوم و به سان شاهدی از غیب، زندگی را نظاره کنم.
خشمگین بودم سر صبحی و به زبان دیگر، شاهد خشم بودم. چرا؟ چرایش از توقعات ذهنیام از نسخهی ایدهآل زیست میآید. چطور از خودم مراقبت کردم؟ قهوه، البته که قهوه بهترین همراه من است. دفترچهام و نفس عمیق و نوشتن. از اینکه چرا و چطور روند اتفاقات مرا ناامید کرده است.
میدانید چه چیز شهرزاد و شهریار را به هم وصل کرد؟ برای هزار و یک شب؟ کلمه. بله، کلمه. گفتن و شنیدن.
شهریار، توجه میخواست. قصه میخواست. مرهم دل میخواست و شهرزاد یک سینهی پر از قصه داشت و به دنبال گوشی شنوا.
شنیده شدن و فهمیده شدن، شاید از نابترین احوالاتی باشد که بتوان تجربه کرد.