
یک پاکت هدیه گرفتم، پر از حلقهی فیلم. نگاتیوهایی که نه من عکاسیشان کردهام، نه دوستم، علی که این هدیه را در دستانم گذاشت.
اسباببازی درست کنم با قوطی فیلمها؟ هنوز نمیدانم.
نگاتیوها دیگر خام نیستند و کسی، جایی، احوالاتش را ثبت کرده و حالا به دست ما رسیده است.
فکر کن. فکر کن. فکر کن.
ما اولین نفر نیستیم. نه در. تماشای فرود هواپیماها، نه خندیدن به دم تکان دادن غازها و نه حتی این کلماتی که حالا من مینویسم و تو میخوانی.
راستش را بخواهی، خیلی هم مهم نیست. که همه چیز دست اول برای ما اتفاق بیافتد. اصلن چه بهتر، که کسی قبل از من و تو، قابش را ثبت کرده و ما فقط مشاهده میکنیم و احساس.