
امشب بعد از مدتها یک دل سیر خندیدم. به جز دوستان دوران دانشگاهم، بنفش، گلک و نانوک که هر وقت حرف بزنیم با تمام وجود میخندم، میماند لوییس سیکی کمدین و گیفهای تلگرام اگر در جای درست و مناسب استفاده شوند..
شاید، به نبودن دوستانم در این سرزمین جنوبی چنان عادت کردهام که از هر شکلی از حضور یک دوست، هیجانزده میشوم. از ابتدای قرنطینه تا الان، کلی دوست آنلاین پیدا کردهام. سراسر آمریکا، کانادا و تک و توک اروپا.
با هم فیلم میبینیم، شعر میخوانیم، قصه میگوییم و نمایشنامه میخوانیم. آداب متفاوتی دارد این شکل از معاشرت و داریم هم کنار هم یادی میگیریم. دوستیهایی که آنلاین ساخته میشوند، تلاش دوجانبه میخواهد. حوصله میخواهد. همهمان یک جورهایی استاد ارتباطات شدیم. حال هم را میپرسیم به اسبابکشی. به سرماخوردگی و تحویل پروژه.
خلاصه که، حالم خوش شد از این قهقهههای بلندم. سایهی رفقای مجازی و غیرمجازی از سرمان کم نشود.
پ.ن: فرداف آخرین شبم در این خانه است و امشب در معیت کارتنها سر به بالین میگذارم.