
دیشب فیلم جوجو ربیت را دیدم. به غایت از لطافت، قصهگویی و چشمنوازی فیلم لذت بردم. نگاه انسانیای که به جنگ داشت و آدمها و عشق.
گریه کردم. اگر نوزدهم ماه نبود، شاید کمتر اشک میریختم، اما، خیلی گریه کردم. دلم همچین سبک شد. یک شوخی با رفقای دخترم داریم که حق تالیفش با شخص شخیص قصهگوست. "هر وقت دیدی دنیا داره واست تموم میشه، تقویم رو چک کن، داری پریود میشی" بله. حتی ممکن است هر ماه احساس کنیم که دنیا تمام میشود. چرا؟ آن چه من یاد گرفتهام و فهمیدهام از این قرار است: دلیل خونریزی ماهانه، نرسیدن اسپرم بارورکننده به تخمک است و در نتیجه بخشی از دیوارهی رحم زنان فرو میریزد. یعنی جنینی که میتوانسته شکل بگیرد، نگرفته و لختههای خون از دیوارهی رحم جدا میشوند و به همراه اندوه فراوان از جانمان میرود.
تعبیر من این است که بدن زنان، روح زنان، هر ماه، تجربهی از دست دادن جنینی که میتوانست نه ماه دیگر یک نوزاد کامل باشد را تجربه میکنند، پس احساس اندوه، جداافتادگی و سوگواری دارند.
دیشب هم وقتی دنیا برایم تمام شد، تقویم را چک کردم. پنج روز دیگر پیش رو داشتم تا رسیدن به اوج اندوه. آما، یکی دیگر از عواملی که تاریخ پریود را عوض میکند، استرس است. دوستی داشتم که از نگرانی این که حامله باشد، پریودش عقب میافتاد. دوستی دیگر، به محض ورود به هواپیما پریود میشد، دیگری وسط جلسهی امتحان. یکی از چیزهایی که هنوز بهش عادت نکردهام و مدام تمرینش میکنم، شگفت زده نشدن است. از تغییر در تاریخ بیولوژیک بدنم، از بارانهای ناگهانی این شهر دم اقیانوس و از رنگ عوض کردن رخ روزگار.
اسباببندی در جریان است. چیزهایی که غمگینم میکردند، در این شهر جا میمانند. پیراهن صورتیای که روز تولد بیست و نه سالگیم پوشیدم، ماهیتابهی تک دسته، قوری شیشهای مربعی و آن دو بشقاب آبی دور طلایی. چیزهایی که ناامیدم کردند در این شهر جا میمانند، فنرهای تختم، لبخند همکارم در استودیوی سه بعدی، برگههای مالیاتی دفتر جری اسمیت گادفادرم. چیزهایی را میبرم که برای باقی مسیر زندگی نیاز دارم. گلسرخیها، دوربین، ریسهی نور، دفتر ایدههایم، قلم موها و کمربند مشکی.
رها میکنم. رها. هر آن چه که به شادمانی و آرامش کمک نمیکند. هر آنچه که دست بر شانه و گردنم میگذارد و میگوید تو خوب نیستی، تو مهم نیستی، تو دوستداشتنی نیستی، تو ارزشمند نیستی.
عمر بسیار کوتاهتر از تصورم است و همین حالا سی و یک سالهام.