
ما عادت می کنیم. هر چیز این زندگی که زمانی برایمان دست نیافتنی، محشر و پر غوغا بوده، تکراری، ملموس و کم زرق و برق می شود.
برگردیم به دورانی که شهرزاد، یک شسلی فسقلی بود و دوست داشت بزرگ شود و هر شب ساندویچ کالباس بخورد. بزرگ شد، اما فراموش کرد دسترسی بی محدودیت به ساندویچ، تاب، مسواک نزدن و هزار و یک چیز ریز دیگر زمانی آرزویش بوده است. دیر خوابیدن، اتاق مرتب نکردن یا حتی بردن پاکت چیپس به تخت خواب.
حالا برگردیم به همین روزهای قبلتر، با خودتان مرور کنید چه چیز آرزو می کردید؟ هزار سال پیش نه، همین سال تحویل امسال.
من، دریافت پذیرش و بورسیه دانشگاه، رفتن از جکسونویل، تمام کردن فیلمنامه ی بلندم و دوست جدید را از بهار خواستم. حالا پاییز است. دومین فیلمنامه ی بلندم را شروع می کنم و فکر دانشگاه جدیدم. در شهری جدید.
حالا قرارمان نیست امشب لیست آرزو بخوانیم. حرفم چیز دیگری است. «همین لحظه زمانی آرزوت بوده» باورم می کنی؟ دوباره بخون. همین جایی که هستی. همین نفس، همین آینه و همین کلمه که چشمانت را نوازش می کند، آرزویت بوده.

گاه آنچه ما را به حقیقت می رساند، خود از آن عاری است. از شاملو نقل می کنم البته.
حقیقت این زیست، همین است. شادمانه سپری کردن، جدی نگرفتن ناکامی ها و بوسیدن او. بوسه ای مفصل، آنقدر که خورشید قهر کند و آسمان نارنجی شود.