
نقطه امن کجاست؟
به چشمهایم اعتماد کنم یا دستانت؟
می دانی ترسناکترین جای دنیا کجاست شهریار؟
آن دم که خواب چشمانت را گرفته و سرمست شیرینی آنچه به گوشت خواندهام را به عالم رویا میبری.
آن جای شب، برایم پر است از تردید و نور مهتاب. نوری که آنقدر جان دارد که نیمرخت را تماشا کنم و آنقدر جان نداردکه رد سنگینی تاج بر پیشانیت را ببینم.
من میترسم. باور کن این قصه نیست. از هر صبحی که چشم باز کنم و تمام شده باشد این افسانهی هزار و یک تو. میترسم که شهرزاد نرسد، نتواند، اصلن نباشد آن قصهگوی فتانی که بتواند این زهر از جانت بیرون بکشد.
ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود.
ترسم که تردیدهایم واقعی باشد.
ترسم که شک به تردیدهایم واقعی باشد.
مدام میترسم. میترسم. بیدار بشم این طرف مرز نباشی.
دلتنگی میکنم. دلتنگیهایم را نادیده میگیرم و سعی میکنم حقیقت تیز زندگی را باور کنم.
زندگی دوگانهی من، زندگی روزگاران دور و دیر من.
نیمی از جانم، نیمی از نفسهایم، با مداد پشت دست میزنم که باور نکن شهرزاد، باور نکن. این قصهی شیرین، در دل میتواند زندگی کند. نیمی دیگر از من، رویای نیمه شب تابستان میبافد و بوی پاییز میبلعد.
میدانی کی تمام تنهایی دنیا بغلم میکند؟ وقتی که سپیده میزند و تو غرق خواب و قصهای.
نمیدانی تمام روز را، ترسیدهام از ندیدن دوبارهی طلوع. ترسیدهام از نبوییدن شکوفههای گیلاس در بهار. ترسیدهام ازتردیدها.