
صبحانه را در حیاط خوردم. به این امید که این رشوهی بزرگ رنگین، همت و خلاقیتم را با هم آشتی دهد.

اینجای کتاب سید فیلد رسیدهام و ایدهام را در ذهن مرور میکنم. آه...ای کاتبان، نویسندگان، دست به قلمها و جادوگران. بیایید در این فنجان من اکسیری بریزید که جاودانه شوم. نه خودم، اثرم.

دو پردهی اول قصه را نوشتهام. دو فنجان قهوه، چهار لیوان آب، مقادیری بیقراری، تایمر، سنجاب بازیگوش، صدای فن، رطوبت هوا، دو مارمولک لاغر و یک مارمولک چاق، نسیم شرجی و کاغذهایی که با خودکار و کتاب به میز وصل شدهاند که باد نبردشان.
من چه میکنم؟ دست دو شخصیت اصلی، میا و سایمون را گرفتهام و سه تایی نشستهایم بالای سر جسدی که صفحهی پنجاه و پنج کشتیم و نمیدانیم چه کنیم.

استاد نازنین فیلمنامهنویسیام، که کیلومترها از هم دوریم و یکی دوسالی است حرف نزدهایم، جملهی مهمی سر کلاس تکرار میکرد. "ایده در ذهن نویسنده جوان، طوفان است و وقتی روی کاغذ میآید، به سختی میشود نسیم خواندش"
این جملهی سید فیلد، رفت در همان پوشه. پوشهی چگونه نوشتن و اصول.
نقاط کلیدی فیلمنامه را یک بار تا صفحهی ۱۱۰ نوشتهام. سه پردهی اصلی، نقاط اوج و عطف و پایان.
نوزادی به دنیا آوردهام بعد از سه روز، که فعلن جاده میناممش.
"جاده" به این جهان غریب خوش آمدی!