
ساعت یک بامداد است و قصهی امشب را آغاز میکنم. شهریار، دنیازاد، رفقا و شنوندگانی که از جای جای این کرهی قشنگ صدای من رو دارید. سلام.
کمربندهایتان را محکم ببندید، تلفنهایتان را درحالت پرواز قرار دهید و اگر میخواهید همین حال مرا تجربه کنید و "سکوت سرشار از ناگفته هاست" شاملو را پلی کنید. بله. من صبر میکنم بروید در گوگل جستجو کنید و در این فاصله من هم چند نفس عمیق میکشم شاید این گرهی پشت گردنم باز شد و یک لیوان آب میخورم.

"چند بار امید بستی؟" شاملو میپرسد و من برایش جوابی ندارم. مثل تمام سوالهای بیجواب دیگری که با من میچرخد و میگردد و نهایتن در کوچهی بنبست باریک یک طرفهای در زمستان یخبندان همدان، یکدیگر را ملاقات میکنیم و تمام مسیر را دنده عقب میگیریم. وقتی که بخاری آریای یشمیمان کار نمیکرد. اوضاع نوشتنم چطور است؟ بگذارید از صبح شروع کنم. با سارا، که در شبهای قبل معرفیاش کردم که دنیازاد این هزار و یک شب است، پیمان بستهایم که بهتر کار کنیم، ورزش کنیم و صبحها زودتر بیدار بشویم. صبحانه را خانهی سارا بودم و نسخهی صفر ایدههای فیلنامهام را برایش خواندم.

کار بسیار بسیار خطرناکی است. به اشتراک گذاشتن نسخهی اولیه را با دیگران میگویم. نسخهای که حتی خودم، یا خودت، آنقدر قبولش نداری و اگر از بیرون تلنگری به حباب شکنندهاش بخورد، ممکن است تمام ظرافتش به یکباره زمین بریزد. برای سارا قصه را گفتم و صدایم با اعتماد به نفس و هیجان بافت و بافت تا همان نقطهای که دیروز متوقفم کرده بود و فقط برای تمام کردن نسخهی یکم، ایدهها را تاب داده بودم. بازگو کردن ایده، بهترین تمرین برای روبرو شدن با چالهها و چه بسا چاههای درام است.
لکن، گناه و نفرینش را به من حواله ندهید، اگر پیش گوش نامحرمی قصه گفتید و زخم رو به ترمیم خلاقیتتان را نشان دادید. حریم امن میطلبد و اعتماد و گوش شنوا. بعد از ظهر نشده بود که سارا برایم پیامی گذاشت و ایدهای داد و من بیل به دست، دو سه چالهی ریز روایت را پر کردم. جواهر است. رفیق، دوست، امنیت.

دلتنگ نازنینی هستم که در عکس بالا با اشتیاق از سالادی که مشترکن درست کردیم عکس میگیرد. گفتم جواهر، دلم برای سحر پر کشید. از اینجا، وسط اورلاندو تا بالکنش در بالتیمور.
نامهای برایش نوشتهام و هر روز دو خطی اضافه میکنم و دلم نمیآید پست کنم. انگار کلمات کافی نیستند. انگار کاغذ به سان نمد، شکوه کلماتم را میکشد و نامه میشود یک کاغذ معمولی. با حروف معمولی و دستخطی که حتی هیجانزده به نظر نمی آید و درهم است.
سحر، هدیه سال 2020 من است. هدیهای که اسمش را میگذارم جواهر. فکر میکنید چند نفر در این کهکشان راهشیری باشند به خوشاقبالی من. که آرزو کردم، طلب کردم، خواستم و دوستی یافتم.

این آخر شب درس و مشق من است. خبری از شعاع عمودی آفتاب و فنجان و کمپوزیسیون در عکس نیست.
حالم همین است. جمع و جور، خسته و حتی مچاله. ساعتها حرف زدهام و دلم هیچ نمیخواهد. یا دلم سکوت میخواهد و میترسم از حرفهای ناگفتهاش. اعتراف به عشقهای نهانش و حرکات نکرده.
یک نفس عمیق بکش با من. یکی دیگر. حالت چطور است؟ نا امید مشو. دگر بار و دگر بار دام گستر.