
بعد ازصبحانه با سارا، روزم را از دانشگاه شروع کردم. کار واجبی نداشتم و همراه دنیازاد، دانشکدهها را متر کردم و از نسیم آکادمیک لذت بردم.

میوهی عجیبی روی درختها بود و روی زمین لکههای سرخ نقش بسته بود. مثل درخت شاتوت خانهی آقای مرشدلو، همسایه کوچهی ارم، خیابان جوادیه، همدان، دهه هفتاد.
دیشب خواب دیدم تهرانم. تولدم بود و همهی رفقا جمع بودند و یک عالمه هدیه گرفته بودم. مهمانی در دو طبقه برگزار میشد و همه مشغول رقص. بیدار که شدم به خانه فکر کردم. خانهی دور. به اینکه وقتی برگردم دلم میخواهد تولدم را با چه کسانی جشن بگیرم و جواب دندانگیری پیدا نکردم.
مقدمهی طولانیای است، آما، فکر کنم اگر قرار است از تمرکز در نوشتن بگویم، بهترین مثال همین ذهن بازیگوش است که از نوشتن هزار و یک شب طفره میرود و میخواهد یادداشت روزانهاش را اینجا پیاده کند. وقتی سراغ دفتر ثبت احوالات میرود، هوس ایدهپردازی شخصیت میکند و میانهی فیلمنامهنویسی، دلش معلق زدن میخواهد.
استمرار، کلید طلایی تمام قفلهای بسته است.

در روند زندگی، خلاقیت، حتی ساده تر، روز به شب رساندن، تغییر واجب است. جین قدیمیام را بیرون کشیدم و بدون سانت زدن قیچی زدم. پاچهها کوتاه و بلندند و کیف کردم که در این شلوارک نو، همه چیز سر جایش نیست. انگار این نظمی که گاه سعی میکنیم مثل یک شابلون روی زندگی اضافه کنیم، دست و پایمان را میگیرد. قرار نیست همه چیز دست، محشر و طلایی باشد. پس، در این روند نوشتن هم نمیترسم از خطر کردن، سانت نزدن، متر و معیار نداشتن. قیچی و قلم فرقی ندارد. مهم رها کردن خط کش است.

تمرکز کردن، از استمرار میآید. توجه مستمر به یک امر. لحظه به لحظه. ساعتهای متوالی و روزها.

حالا کمر روز و شب شکسته و آخرین عکس را به قصه اضافه میکنم. نمای میدان و آبنمای وسط دانشگاه. امشب دور دانشگاه چرخ زدیم و حرف زدیم.

میدانید چه چیز روند رشد را مختل میکند؟ این که مدام با خود بگوییم همه چیز به رنج و سختی به دست میآید. اشتباه گرفتن استمرار و تمرین با زجر کشیدن، نه فقط در پروسهی نوشتن، بلکه در زیستمان هم میتواند دردسرساز شود. چطور؟
ایدهی فیلمنامهام بسیار جذاب و منحصر به فرد است. اما برای پیدا کردنش، ساعتها فکر نکردم. یک روز نوشتمش و تمام. شاید هم آن ساعاتی که دور خودم گیج میزنم را به حساب نمیآورم و هر چه هست، قدرش را نمیدانم. اگر بیدقتی کنم این گوهر از دستم میرود.
فراموش کردن روزهای سخت، خشک، بیحاصل، بیخلاقیت، هراسآور است. چون به لحظهی خلق، یادمان میرود بهایش را پیشاپیش دادهایم و شاید الان حقمان باشد فقط کیفش را بکنیم.
شبیه آن جوک قدیمی است که رانندهای در جستجوی جاپارک در خیابانی شلوغ، میگوید ای امامزاده! صد تومن نذر یه جاپارک پیدا کنم. بلافاصله ماشینی دیگر میرود و جای پارک خالی چشمک میزند. راننده میگوید مرسی امامزاده اون قرارمون کنسله! خودم پیداش کردم!