
دیشبم را به بازی آنلاین مافیا و معاشرت مجازی گذراندم و صبح به زحمت، خودم، فنجان قهوه و دو مافین بلوبری طناز را رساندم به حیاط.
باران هنوز نگرفته بود که بساط نوشتنم را پهن کردم. قصد دارم نسخهی اول سکانس بندی فیلمنامهی بلندم را تا پایان اکتبر تمام کنم.

کتابهای مرجعم را انتخاب کردم. فوندانسیون فیلمنامهنویسی سید فیلد و کهنالگوهای شخصیت. جزوههای کلاس فیلمنامهنویسیام را بیرون کشیدم و شروع کردم.
تصور عوام یا حتی خواص، از پروسهی خلق، به ویژه نوشتن، رویایی است. نویسنده، یا مولف، مشغول زندگی است و ناگهان الهامی از جهان دگر میگیرد و با استمرار و ذهن و دلی روشن، یکنفس، بیسکته و روان مینویسد.

همین تصویر، سالیان سال، مرا تبدیل کرده بود به هنرمندی که با موج احوالاتش برود و هرگاه که دلش جوشید و قلمش به ذوق آمد، بنویسد.
وقتش رسیده بود راهم را عوض کنم. خودم، بازیگوشیام و پشتکارم را بنشانم دور یک میز. به نوشتن.
بالای هر برگ نوشتم، "از صفحهی سفید نترس"
و نوشتم.
و نوشتم.
ده صفحه نوشتم.