
ساعت یک نیمه شب یکم سپتامبر یا به روایتی دهم مهرماه، فهمیدم گمشده ام. یا خودم را گم کردهام. تازه دندانهایم را شسته بودم و داشتم موهایم را میبافتم که آمادهی خوابیدن بشوم که شستم خبردار شد که گم شده ام یا خودم را گم کردهام. همه چیز به غایت غریبه به نظرم آمد. گودی زیر چشمانم، پردهی گلدار حمام که یک ماه پیش خریدمش، صدای موزیک ابسینت مایندد، بوی عود و از همه مهمتر محفوظات ذهنم.
سپتامبر، رفاقتش را در حقم تمام کرد و بالا و پایینم برد و کلی خاطره و پند یادم داده بود و حالا داشت نفسهای آخرش را میکشید.

گم شدهام. نسخهی قدیمی من، کیلومترها دور است. وقتی از نسخه دیگری از خودم میگویم منظورم همین دیروز است. گذشته، لزومن معناش با فاصله زمانی با اکنون تعریف نمیشود. بلکه هر آنچه که اتفاق افتاده و در حال جاری نیست، گذشته است.

اعترافی برای خودم. خودت و هر آن که رسیده به این شب و قصه را مینوشد.
این قرنطینه، این خلوت نشینی، مرا به موجودی جدید تبدیل کرده و حالا که قدرتم را میدانم، برای ورود مجدد به اجتماع، نیاز به تمرین دارم. نظر آدمها و قضاوتشان بسیار برایم کم اهمیت است و لحظاتی نگران میشوم از این اعتماد به خویش یا نادیده گرفتن رای دیگران.
تمام عمر تلاش کرده ام برسم به جایی که برایم مهم نباشد کسی بپرسد چرا در رابطه نیستی؟ چرا بچه نداری؟ چرا کمربندت زنانه نیست؟ کلی با خودم کلنجار رفتهام که صورتم، بدنم و خودم را همین شکل بپذیرم. پوستم کنده شد که زندگی با وسوساس های اضطراب آور را کنار بگذارم و حالا که در لحظه لم بیشتر و شادمانی زنده بودن دوباره در رگهایم میدود، از خودم میترسم. از این موجود بیگانهی شجاعی که زندگی کردن را ستایش میکند.