
صدایش کن سفر، اسمش را بگذار رفتن، پیمودن، طیالطریق کردن.
بخوانش هجرت، قدم برداشتن، رفتن و رفتن و رفتن.
من صدایش میکنم رسیدن. سفر میرویم که برگردیم به خویش، لحظهی صفر، نقطهی آغاز.
گزارش امشب قصهگو را از اتاقش در دل سرزمینهای جنوبی میشنوید. شب است. شبی است که از غروب تا نیمه شب باران به شیشه زده و شمعهای روشنم اتاق را نورانی کردهاند. شب است و خلوت و منی که بعد از دو هفته سفر و ده روز میزبانی بالاخره تنها شدم.
این منم. من. من بی دیگران. من بی تو دوباره.
این منم و پنجرهای باران زده و شمع روشن.

برگشتهام به نقطهی آغاز. آما، قصهگویی که روبرویت نشسته آن نیست که با یک چمدان فسقلی برای تماشای فیلم در سالن سینمایی در دل سرزمینهای شمالی، شانزده ساعت جاده را پیمود.
قصه را باید شروع کنم. قصهی این سفر را. بگذار این بار از تیتراژ به عقب برگردانیم. از آخرین لحظاتی از این سفر که طلوع سپیده متبرکش کرد و یک عینک آفتابی سرخ.
طلوع صبح، آن دم که گل سرخ چشمش را به دنیا باز کرد. وقتی شازده کوچولو گفت آه چقدر شما زیبایید و گل سرخ جواب داد معلومه، من و آفتاب هر دومون توی یک لحظه به دنیا اومدیم.
من عاشق تماشای طلوع آفتابم. وقتی خورشید شعاعهای نورانیاش را با سخاوت بر جان خواب آلود شهر میکشد و روز آغاز میشود و من از نو متولد میشوم، با نگاه تو.
فکر کردیم آفتاب طلوع نمیکند. من و همراه دوربین به دستم که لیوانهای کاغذی قهوه را در دست میچرخاندیم و خیره مانده بودیم به گسترهی شهر. من متولد شده بودم. از نگاه تو.
آفتاب طلوع کرد. با وقار.
جلوی دوربین ایستاده بودم که گفت دو خورشید در قاب من است و گلی، بر سیاره ای، روبروی چشمان متحیر شازده کوچولو، با طلوع آفتاب خندید و گلبرگهایش را باز کرد. شازده کوچولو، عشوهی گل را تماشا کرد و گفت آه چقدر شما زیبایید. گل جواب داد معلومه. من و آفتاب هر دومون توی یه لحظه به دنیا اومدیم.
