
چشمهایم را باز کردم و آه، سراغم آمد. همانطور که روی تخت دست میکشیدم قطرهی چشمم را پیدا کنم، آه، برگهای در دستم گذاشت و بیصدا دوید به سمت کمد دیواری و کنار چمدانها آرام گرفت. آه، اسم آن بخشی از من است که با خیره شدن به نیمهی خالی لیوان به دنیا آمده است و امروز قرار است با تمرین آگاهی و شناسایی حضورش، بفرستمش مرخصی.
آه، چه کار میکند، در هر دم، لیستی از نداشتهها و کاستیها دستم میدهد و مطمئن میشود که خوشحال نباشم و لحظاتم به حسرت بگذرد.
قرارم با خودم این است: هر آینه، که آه برگهی غمنامه دستم داد، نفس عمیقی بکشم و در موبایلم بنویسم که چطور و از چه دری، تلاش به فریبم دارد.