
استاد سینمایی داشتیم که میگفت شما باید روزی سه تا فیلم ببینید. مثل هر وعدهی غذایی که خودتان را موظف میدانید برایش وقت بگذارید.
با یک حساب ساده میشود متوسط روزی ۶ ساعت. از اول ترم جدیدم سعی کردم روزی یک فیلم را ببینم.
امروز را با "تلما و لوییس" شروع کردم. برای مشق کلاسم، موظفم هر جا سکانس جدیدی آغاز شد، فیلم را متوقف کنم و بنویسم و شماره بزنم. روز/شب - داخلی/خارجی - لوکیشن.
فکرش را هم نمیکردم تلما و لوییس صد و شش سکانس داشته باشد و حقیقتن پوستم کنده شد.

امروز، که با استاد فیلمنامهنویسیام، گری، قرار آنلاین داشتم، فهمیدم ده سال است کارم سینماست. با یک تخفیف چند ماهه، ده سال! یک سوم عمرم. غریب است. از این ده سال، عجیبتر، تغییرم در دو سال، یک سال و چند ماه گذشته اتفاق افتاد. فهمیدم باسوادتر از تصورم هستم و باز به یاد سپردم هر قدر بیشتر بدانی، میفهمی چیزهای بیشتری هست که نمیدانی.
این رویکرد جدیدم، که خودم را جدیتر بگیرم و خواندههایم را، محرک محشری است برای آموختن بیشتر.
فیلمنامهام روی دیوار دارد جان میگیرد. مینویسم. هر ایدهای که میان فیلم تماشا کردن، موسیقی گوش دادن و اتاق مرتب کردن به سرم میزند. همت یادداشتنویسی را در خودم مدام تقویت میکنم و این هزار و یک شب نویسی، دستم را به نوشتن باز کرده است. میدانم برای نوشتن نباید دنبال لحظهی رویایی بگردم، میدانم نسخهی اول سختترین است و میدانم که باید آسان بگیرم این پروسهی تولد یک قصه را.

اینستاگرام و فیسبوک را چهل روزی است کنار گذاشتهام و شادمانی و آسودگی این وقت اضافه، حالم را دگرگون میکند. مینویسم.
حالا که روز تمام شده و به این دو هفته ای فکر می کنم که تصمیم ام را برای نوشتم فیلمنامه ام قطعی کردم. لابد از الان، تا تا سه سال دیگر که که فیلم را روی پرده ببینیم، از "جاده ی درونی " یا "The Eternal Road" که اسم موقت فیلم است بیشتر می شنوید.
هیچ چیز آن قدرها غیر ممکن نیست که پیش نیاید. ادامه ی روز فیلم "اقتباس" را دیدم. نویسنده ی فیلم محبوبم "درخشش ابدی یک ذهن پاک" چارلی کافمن، شاهکار خلق کرده بود. سرخوش از هوش و نبوغش شدم و این که چطور تقسیم کردن ترس و تردید و ناپایداری به عنوان مولف، می تواند اثر را به شاهکار تبدیل کند.
آخر شب برای حسن ختام، "مرد ایرلندی" را گذاشتم. از سه ساعت و نیم فیلم، یک ساعتی باقی مانده بود که مغز و چشم و گوشم به صورت همزمان، اعتصاب کردند و مرا به تخت راخواندند.
شاید دیدن سه فیلم در یک روز، نوشتن مشق هایم، تمام کردن نقاشی حصارهای چوبی، جمع کردن برگ های خشک حیاط و لاک زدن، امور زیادی برای یک روز نباشد. شاید بزرگترین خلقم را شکل نداده باشم. ولی می دانم از استمرار در امور است که جرقه ی موفقیت راهش را به درونی شدن می یابد.