
اتفاقی چشمم افتاد به این یادداشت که تقریبن دو سال پیش، همین روزها، قبل از هجرت کبرایم نوشتهام. چقدر ترس و اطمینان، میتوانند همزمان ما را بفرستند به نقاطی که ندیدهایم، از خودمان، از دنیا، از افکاری که جرات بلند گفتنش را در خلوت نداریم.
ازآن جایی که نوشتن این فیلمنامه، اولویت و لذت خالص این روزهاست، اعترافلازمم.
من، ایمان دارم این متن، میتواند عصارهی تمام یادداشتها، مشق کردنها و آموزههایم باشد. دلم پر از شوق میشود وقتی به ساختش فکر میکنم و درخشش ابدی یک ذهن بازیگوش!
فارغ از تمام نگرانیهای روزمره، مثل درد انگشت پا، بورسیهی دانشگاه، دلتنگی مامان و بابای قشنگم، ترس ابتلای مادرجون به کرونا، دلهرهی شهید شدن شروین، برادرم، که به زودی سرباز میشود، اضطراب همیشگی اضافه وزن و همهی عزیزانی که ما را در این مسیر یاری کردهاند، خوشحالم. خوشبختم. از هر چیز مهمتر، وظیفهای که در قبال استعداد و شاید رسالتم در این دنیا دارم یا برای خودم تعریف کردهام را دنبال میکنم. نوشتن، قصه گفتن، روایت. در قالب عکس، فیلمنامه، پادکست.

روز تمام شد و از سه عکسی که امروز گرفتهام، سایهی پای چپم به دیوار حمام، برندهی بزرگ عکس امشب شد.
آمدهایم به این کرهی خاکی. برای چیزی بیشتر از بازپرداخت قرضها و کنترل وزنمان. آمدهایم برای تماشا. تماشای جهان، این جشن بیکران.