
دیروز با استاد راهنمایم در مورد پروژه تحقیق جدیدش حرف زدیم. از دانشجوی قبلی ایرانیاش گفت که نتوانست فیلمش را بسازد و بخاطر تحریمها برگشت ایران.
لیزا گریه کرد. من هم گریه کردم. دنیا جای محشری است.
پرسید قصهی تو چیست و تعریف کردم چطور فیلمام مجوز نمایش نگرفت، از بخش رقابتی جشنوارهی فیلم کنارگذاشته شد و برایش از توقیف فیلم گفتم. این که چقدر دردناک است فیلم بسازی و نگذارند دیده شوی.
قرار شد فیلم را برای دپارتمان فیلم، دانشجویان و اساتید نمایش بدهیم.
زندگی در رویایی که به من معنا میدهد، به طرز هولناکی باشکوه است.
شسلی کوچکی بودم، وقتی دست بردم و شکوفهی صورتی لطیف درخت آلبالوی خانهی آقاجان را چیدم.
مامان صدایم کرد و پرسید دوست داری کسی دستت رو از دست من در بیاره؟ گریه کردم. برای شکوفهای که دیگر به شاخه بازنمیگشت.
حالا اوضاع فرق دارد. دست بردهام در جانم و شکوفهای را کندم و به آب سپردم که میدانستم ماندنش، از جانم توان و از جهان نور میطلبد. شهریار؟ میدانستی در خانهی مادرجون درخت زردآلویی است که با تولد من کاشته شده، من هم نمیدانستم، تا سی سالگیام که اتفاقی از دهان مادرم پرید و فهمیدم قصهی به این مهمی، این همه سال در دل مامان خاک خورده است.
چند قصه در دل من مانده؟ هشتصد تا؟ زبانم میچرخد ببافم و گوشت میخواندشان؟ تو، تویی که مرا میخوانی و قصهام، میشود از آن تو.