
یک جایی باید دور زد. وقتی تخت گاز به یک فکر میچسبم و ساعتها و روزها، خودم را برای بحران فرضیای آماده میکنم که مواجهه در دنیای واقعی با آن، سخت نیست. مانور با دشمن فرضی، آمادگی برای روزهای سخت، تمرین جملات لحظات رویارویی و امتحاناتی که ذات مشابهی دارند: تخریب روحیه و زندگی نکردن در حال.
آمادگی داشتن برای حوادث احتمالی، یا داشتن نقشهی فرار، لزومن چیز بدی نیست. بازی "نگرانی" که یکی از محبوبترین و خلاقانهترین شکلهای وسواس است، مدام رنگ عوض میکند. چطور؟
من "نگرانی" را در خودم شناسایی کرده بودم و تصمیم گرفتم از آرامش ذهنیام، که از قضا امریست که نیاز به تمرین لحظه به لحظه دارد، مراقبت کنم. شکل اولیهی نگرانی یا وسواس فکری، در قالب مراقبت، خودش را به من قالب کرد. در خانه را قفل کردم؟ زیر گاز را خاموش کردم؟ تلفنم قطع شده؟ امروز یازدهم است یا دوازدهم؟
مبارزه با این شکل از بازتولید نگرانی، آسانترین مرحله بود. بعد، فکرهایم در قالب وسوسهبرانگیزتری خودشان را به من قالب کردند. نکند مشق کلاسیای داشتم و فراموش کردهام؟ نکند نسخهی اشتباهی را آپلود کردم؟ این بازی را مدام به مراحل پیچیدهتر ببرید تا برسد به جایی که همچین تئوریای بسازید: نکند من منظور آدمها را درست نمیفهمم؟
ریشهی مشترک تمام این افکار، بیاعتمادی به خویش است. عدم اتکا به خود، قضاوتها و تصمیمها. این جایی است که باید دور شد و هر قدر هم رانده باشیم مهم نیست. راه غلط را باید برگشت. به همان جایی که با خود بگویی، من به خودم ایمان دارم. من کافیام. من مهمام.