
خبر کوتاه بود و جانکاه. شجریان رفت.
به بابا زنگ زدم. دلتنگ بود و غمگین. مثل شبی که آقاجان پدرش فوت کرد. مثل وقتی کوچکترین برادرش فوت کرد. مثل شب مرگ شاملو. بابا غمگین بود.
حرف زدیم. بابا بغض داشت. من هم بغض داشتم. دو بار گفت میدانی چقدر امشب غم انگیز است؟ میدانی همهی ایران غمگین است؟
گریه کرد. سالها بود اشکش را ندیده بودم. پای این مستطیل فسقلی تلفن گریه کردیم. گفت شجریان...حیف شد. شاید هم من دلم برای دخترم خیلی تنگ شده. گریه کردم. گفتم بابا، اشکالی ندارد بعضی وقت ها آدم گریه کند.