
صبحانه را با فیلم درخشان "دیوانهای از قفس پرید" با بازی بینظیر جک نیکلسون تمام کردم و لقمههای آخر در گلویم گیر کرد.
موقع تماشای فیلم، وقتی واقعهای روند قصه را به سمت جدیدی میکشاند، دقیقهی فیلم را چک میکنم تا ببینم که استادان مسلم سینما چطور به قالبها و الگوها وفادارند.

امروز تحویل نسخهی اولیه فیلمنامه است. Logline یا یک خطی فیلمنامه، سختترین و شاید لغت بهتر چالش برانگیزترین نقطهی سفر نویسنده، در تعریف جوهر قصه است. چند تصمیم بنیادین باید گرفته شود: شخصیت اصلی چه کسی است، چه میخواهد و چه چیزی راهش را سد میکند. همین یک خطی بسیار ساده، اگر به درستی تعریف و طراحی نشود، قصه جلو نمیرود، نه برای مهمان، نه میزبان، نه گلهای داوودی.

از وحشت برگهی سفید گفتهام در این روزگاران و وقتش رسیده که بازی را به مرحلهی جدیدی ببرم. اگر اهل نوشتن هستید، این روش را امتحان کنید. بنویسید. مینویسم. هر چه به ذهنم میآید، با مدادی که نوکش تیز نیست، رواننویس آبی، خودکار قرمز. فقط کاغذهایتان را در یک کلاسور نگه دارید که هیچ دردی سنگینتر از گم کردن عشق نیست. میخواهد مهری باشد که در کلمات خرج کردهاید یا بوسهای که باد بردش و یادش برنگشت.

نترس
نترس
کسی انتظار ندارد شاهکارت را بخواند. فقط بنویس.
تمرینش میکنم، این که انتقادگرم را در لحظات خلق خاموش کنم و بگذارم هنرمند فسقلی درونم، افتان و خیزان بنویسد. اوضاع خوب است. دو صفحه از صد صفحه را نوشتم. درد نداشت و از بازخوانیاش در کلاس کیف کردم. سه ساعت نشستن و نوشتن. خوشحالترینم. نه فقط از کلماتی که از ذهنم خارج شدند و عینیت یافتند. از این که قلق خودم را در خلق امتحان میکنم و نوشتن برایم سراسر لذت است.
پینوشت. گالن آب روی میز را میبینید؟ تمامش کردم. امروز ۳ لیتر آب خوردم. در مصاحبههایم خواهم گفت دو فنجان قهوه، چند لیتر آب و موسیقی جاز مرا به این فرش قرمز رساند.