
هنوز چراغهای شهر را روشن نکرده بودند و پارک، مردم و چترهایشان، با آفتاب وداع میکردند.
وقتی خودت را بسپاری به موج، همه چیز عوض میشود.
صدای موسیقی میآمد، بوی قهوه، طنین خندهی دلبرانهی زوجی آن دورترها.
وقتش رسیده بود که تمام کند. دست و پا زدن در این بیکران را. باید یاد میگرفت که تختهپارهای است بر موج و حالاگذارش افتاده به این نقطه از جهان.
نتیجهگرایی، چشم دوختن به جزیره و آن مقصدی که طلایی مینماید را دیگر نمیخواست.
وقتش رسیده بود غرق شود در لحظه، موج و قطرات ریز باران.
بوی قهوه را خورد و طعم صدای بوسهی زوج جلوی کابین قرمز تلفن را شنید.
وقتش رسیده بود خودش را بسپارد، وقتش رسیده بود راهی شود.
شهر ستارگان، تو برای من درخشانی؟