
ونگوگ را دوست دارم، آغوشت را بیشتر.
جانم، قصهی امشبم را این طور شروع میکنم که دنبال قطعهی گمشده میگشتم و تو.
اوایل قرنطینهی ۲۰۲۰ بود که پازل را سفارش دادم. هنوز خانهی جکسونویلام زندگی میکردم و جعبهی گل آفتابگردان ونگوگ را بازنکرده، در میان کارتنهای اسبابکشیام، به کول گرفتم و آمدم.
دو ماه پیش پازل را باز کردیم و نیمه رهایش کردیم. نیمهی زرد پایینی، نصفه و نیمه درست شد و تمام مدت، در سایهی زیرتلویزیونیمان خاک خورد.

میدانی شهریار؟ قصهگو را هزار قصه است و قول بده شب آخرش را تو ببافی. مثل پیدا کردن قطعهی آخر این پازل زرد و سرخ و سبز.

هزار قطعه در جان هم چفت شدند و گل آفتابگردان رنگ گرفت.
حالا اوضاع چطور است؟
روی انگشت سبابهی دست راستم جای زخم چاقویی است که نمیدانم کدام روز و چطور مهمان من شده. لابد مثل تردیدهایی که از در و پنجرهی روح، خودشان را بیصدا بالا میکشند و در کمد قایم میشوند.
هنوز نیمه شب نشده و من خیرهام به سقف. نمیدانم باید دستت را به کدام کوچهی اسرارآمیز بکشم. نمیدانم میخواهم باقی پادکست بیپلاس را گوش کنم، کتاب جدیدم را باز کنم، مدیتیشن کنم یا همچنان یک لنگهپا همهمان را معطل کنم تا ببینم باید کدام طرفی برویم.

مدیتیشن دوازده دقیقهای، صدای رود و گپ با دوستی نازنین حالم را جا آورد. پس یک لیوان آب میخوریم به سلامتی تمام نوشابههای تگری.

چهارشنبهی پیش رو، موعد تحویل لیست سکانسهای فیلمنامهی بلندم است و من هنوز در حال معاشقه با یادداشتهایم هستم. از آنجا که فیلمم جادهای است و آمریکا جدید، نقشهای سفارش دادم و بیصبرانه منتظرم که به دیوار بزنمش.
وقتش رسیده قصه را تمام کنم؟ لابد.
ذهنم را جمع میکنم و پنجشنبهای میسازم که یادم بماند، روز را من میسازم و روز مرا.