
اینجا وقتی باران میگیرد تمام شدنش را هیچ کس، حتی خدای آسمانها هم نمیداند. انقدر میبارد که باغچه ها تا ته خاک دلشان، گِل شود. مارمولکها خودشان را از لای توری پنجره میرسانند به خشکی طاقچه و دریاها پر از آب میشود.
من سه روز است، بست نشستهام رو این مبل سبز، دم پنجره، با گلدانها، لغتها و گالن آب و مینویسم.

من از خستگی نوشتن و مچ درد، اندوههایم را فراموش کردم. بعد از این همه سال نوشتن، تازه فهمیدم چطور ممکن است نویسندهای بنشیند به نوشتن و گذر زمان را نفهمد، جز به صدای نیاز بدنش برای آب و غذا.
مچ و گردنم درد میکند، آما، اپیزود اول تمام شد.
فیلمام شامل سه اپیزود است که با اندکی کم و کاستی یک قصهاند، با سه روایت از منظر سه قهرمان اصلی فیلم.
هاها! چقدر هیجانزدهام که در این میان قصهگویی هم دلم آنجاست.
یک راز بگویم شهریار؟
خوشبختی از آن کسانی است که کارشان را دوست دارند. من، اول، عاشق قصه گفتنم. بعد عاشق قصه شنیدنت. بعد هم آن لبخندی که جمع میکنی که هزار و یک شب که سهل است، هزار و یک سال دنبالم میکنی.