
در بیست و چهار ساعت گذشته، چهار بار مدیتیشن کردم. برای من، نقاط اوج احوالاتم، مشترکات زیادی دارند. در کلافگی یا شادمانیهایم، طولانیتر مدیتیشن میکنم. سایهی تیره به چشمانم میزنم و آب زیاد میخورم.
در اوج هیجاناتم، بیشتر مینویسم، عمیقتر میپرم و بلندتر ابراز میکنم. شاید هم، در روزهای سردرگمی، تکرار رفتارهایی که در اوج شادمانی میکنم، به من این یاری را میدهد که به خودم تلقین کنم اوضاع محشر است.

میز کنار تخت آدمها، بخش مهمی از روحیاتشان را آشکار میکند. قرصها، عادات قبل از خواب، اولین چیزی که میجوریم و موسیقیای که روحمان را بغل میکند. ما آنچه هستیم که زندگی میکنیم. جملهی کلیشهای و حتی سطحیای به نظرم میآید، آما، حقیقت جز این نیست.

از آنجایی که نه اینستاگرام دارم نه فیسبوک، وقت بیشتری برای قصهگویی دارم. سه روز هم هست، پروژهی ۳۶۵ را شروع کردهام.
روزی یک عکس آپلود کنم با کپشن.
فقط مانده چلهنشینی مفصل، که بگویم ۲۰۲۰ را به غایت زیستم.