ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

"شب صد و نود و هشتم" یا "پیتزای قرمه‌سبزی"


ای آدمیزاد بامزه و سراسر شگفتی، ای پرندگان گردن‌سبز عاشق سیب زمینی سرخ‌شده، ای کاغذهایی که بازیافت نشده‌اید، سلام. سلام به همه‌ی شما شکوفه‌هایی که دیشب خوابتان را دیدم. دیشب خواب یک درخت پرشکوفه‌ی سفید دیدم. کسی به من گفت این درخت را ببین. درخت، به سان پارچه‌ی سبز مخملی که پر از گل‌های توری برجسته‌ی سفید بود. من دلم می‌خواست شکوفه‌ها را لای این دفتر بنفش‌ام بگذارم. خوابم را نوشتم و حالا دلم برای مامانم تنگ شده که خنده‌اش پر از شکوفه‌ی سیب است.


شاید شما این هنرمند بی نظیر را بشناسید. جوآن بیز. صدای وسیع، متن غنی و گیتار پرشور.

چطور شد من با این هنرمند بی‌نظیر آشنا شدم: برای فیلمنامه‌ام، دنبال هنرمندانی می‌گشتم که برای برداشتن مجازات اعدام فعالیت کرده‌اند که به اسمش رسیدم. فعال حقوق بشر است و برای مردم ایران در سال 88 هم موزیک کوتاهی با گیتار نواخته است، با ترجیع بندی که به فارسی می‌خواند: " ما پیروز می‌شیم، یه روز"


"به دلم نشست" زیادی سانتی مانتال است. مطالعه‌اش کردم؛ فارغ از روحیه‌ی ظریف و هنر والایش، منش محترمی دارد و آهنگ‌هایش عمیق‌تر به جانم نشسته است.

تصمیم دارم برای فیلم جدیدم "جاده ی درونی" با الگوی پازل جلو بروم. چطور؟ دانسته‌ها و نادانسته‌هایم را بچینم کنار یکدیگر. از هر آنچه بلدم بگویم. چیزی شبیه همین مهمانی‌ای که دیشب گرفتیم. پیش‌غذا حمص و گواکامالی خانگی و تخته‌ی پنیر و زیتون. شام لازانیا و سالاد کاهو و دسر رولت خامه‌ای خانگی و چای دارچین نشان. همین قدر ناهمگون و هارمونیک.


دور نشوم از هسته‌ی قصه‌ی امشب،

در همین آهنگ “Diamonds & Rust" می‌گوید

Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words

لابد از کم آوردن ادویه و کلام است که اسم غذاها را وسط تجربه‌ی سفر نویسنده ردیف می‌کنم.

برویم سر تولد یک متن:

من قرار نیست بروم در تمام مسیرهای دوچرخه سواری برانم، اما شخصیت اصلی قصه قرار است نیمی از این پنجاه استیت را بچرخد. اگر قرار است "او" بداند، من باید یادش بدهم. نوشتن قصه، در سرزمینی دیگر، که نه به جغرافیایش مسلطم، نه فرهنگش و نه زبانش، مثل یک پازل بازی بزرگ است. با این تفاوت که خودم طراح این بازی بزرگم و قطعاتش را از جاهای مختلف می‌آوردم.

قرار است یک دوچرخه‌سوار داشته باشیم که نیمی از قاره‌ی آمریکا را پا می‌زند تا کمپینی را برای حذف مجازات اعدام را بیاندازد. چه باید بدانم:

مسیر این دوچرخه‌سوار کجاست؟ از کجا شروع می‌کند؟ به کجا می‌رود؟ مسیرش از کدام شهرها عبور می‌کند؟ کدام مسیرها پا می‌زند؟

مجازات اعدام در آمریکا چه قوانینی دارد؟ کدام استیت‌ها هنوز با صندلی الکتریکی اعدام می‌کنند؟

می‌دانم که از شرق به غرق می‌رود. می‌دانم که در تگزاس گیر می‌افتد. می‌دانم که پلان آخر فیلم، موتورسواران تگزاسی، به رسم خودشان، دم ساختمانی که زندانی را برای اعدام می‌برند، با موتورهایشان چرخ می‌زنند و برف می‌بارد و رد لاستیک به جان سپیدی برف جا می‌ماند.

برویم برای جمع‌بندی این هفته‌ی سراسر هیجان و سرسره‌ی حسی. با سارا رفتیم برای خرید سه‌پایه. بعد هم با تکنولوژی جدید عینک‌های آفتابی‌ای آشنا شدم که موسیقی پلی می‌کنند و برای یک عشق موزیک، چه چیز از این رویایی‌تر.

برویم برای پیچ آخر:

آمدم عود روشن کنم، فشفشه‌ای که نمی‌دانم چطور سر از قوطی عودهایمان درآورده بود را آتش زدم و بعد سرخوش، به جای کشف بوی عود، به تماشای جرقه‌های ریزش نشستم.

مدیتیشن، فقط به سینه کشیدن بوی عود نیلوفر آبی نیست، می‌تواند زل زدن به سرعت خاکستر شدن یک فشفشه‌ی گمنام، هزار و یک دریچه را از صحرای نوستالژیا باز کند.

شاید هم نوستالژیا نه،

تو با لغات بهتری شهریار، تو بگو.





شهرزاد قصه گوهزار و یک شبخلقنوشتن
۳
۱
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید