
حقیقتن تنها قابی که امروز ثبت کردم، همین است. دیوار اتاقم، کنار صندلی، خروجی سوم.
امروز شش ساعت را پشت به پشت پای زوم نشستم. به مشق نوشتن، کلاس، نگارش اپیزود یکم پادکست و کلاب کتاب.
اینکه یادم بماند امروز فقط یک بار اتفاق میافتد، کافی نیست. باید این تلاش چشیدن طعم زندگی را در هر لحطه جا بدهم.
برای قصههایم، چالش جدیدی دارم:
نوشتن یک قصه بدون کلمات پراستفادهی محبوبم مثل جهان، زیست، شکوفه، شوق، زندگی و دوباره.
مثل یک روز بدون تخممرغ، قهوه، آووکادو، موسیقی و بالش محبوبم است.
سختترینش تصور روزی بدون موسیقی و زندگی است.
امشب، تصمیم گرفتم زودتر بخوابم. هنوز نیمه شب نشده که شمع روشن کردم و در تخت دراز کشیدم.

آهنگ محبوبم را از جوآن بیز روی تکرار گذاشتهام و به این روزها فکر میکنم.
به روزهای آمده و رفته. به روزهای بی تو و روزهایی که نمیدانم خواهی ماند یا نه.
اگر هم زل بزنم به عنصر مشترک، خودم میمانم و حوض آبیام.
فردا، سهشنبه قرار است بنویسم. قهوه، آب و کلمه.