
روح و جانی که زخمی شده، چنگ بر گردن دیگران میزند. گاه به اختیار، گاه به جبر رنجی که کشیده است.
کسانی که با الگوهای ذهنی از پیش تعریف شده زندگی میکنند، از قالب پوستشان بیرون نمیزنند و تمام عمر جا میمانند.
امشب فیلم ابدیت و یک روز، فیلمساز و هنرمند محشر، آنجلو پولوس را دیدیم. آنقدر با فیلم اشک ریختیم که نفس برایمان نماند. نه من، نه سارا.
این که یک فیلم، چشمان ما را تر کند، کار عجیبی نیست. چنگ انداختن به دل مخاطب و بازی با احساسات، کار سختی نیست. نقطهی ارزشمند یک اثر هنری، جایی است که احساسات را از لایههای عمیقتر فرا میخواند.
چیزی شبیه اندوه، اندوه عمیق، قیرآلود، سیاه و نفسگیر.