
فیلم اپیزودیک مینویسم. دست راستم خسته شد از تایپ کردن. مثل لحظهی تمام شدن خودکار بود.

قطرهی چشم، مسکن، آب.
ابزار زندگی در دوشنبهای که مشق را باید تامام کرد، ولی بقایای شادمانی آخر هفته هنوز در خونم میگردد.
راستش را بخواهید، این دومین قصهای است که امروز مینویسم. آما، فکر کردم آن قصه را باید روزگار دیگری برایتان بگویم.
همانطور که در راه خرید نوشابه و آب بودم. به قصهی امشو فکر کردم. قصهی یک دوشنبهی معمولی.

کمی آن طرفتر. گالن آب اول را تامام کردم و رفتم سراغ دومی.

این هم دست چپم. نارنگیها. قاشقهایی که در فریزر یخ زدند و پف چشمهایم را تسکین دادند.
قصه به سر رسید و فیلمنامه هنوز کار دارد.
بنویس. از نو بنویس. بازبنویس.