
عکس مال یک ماه پیش است، آما، تصویر آشنای این روزهایم است.
این ماسکم را دوست دارم، چون از معدود چیزهایی است که مرا وصل میکند به این دانشگاهی که بخاطرش اسباب کشی کردم به شهری غریبه. دانشگاهی که در اتاقم، پای لپتاپ و مستطیل کلههای ملت از اتاقهایشان تعریفاش میشود.
امروز، چند مستند دربارهی اکران فیلم در دورهی کووید تماشا کردم. حیرانم از تلاش جمعی بشریت برای سازگاری با شرایط جدید. ما را به سختجانی خویش اطمینانی نبود و لابد اگر هم بود، مرزش مدام گسترده نمیشد.
خصیصهی سازگار شدن، تطبیق و بازیابی عادات انسانی جدید، بخشی از روند بلوغ است.
من پذیرفتهام که هر چند ماه، چند دانه موی خاکستری جدید در گیسام میبینم. یا اینکه باید هر روز برای خرید تخممرغ و بنزین زدن، ماسک بزنم. یا اینکه دنیا و آدمهایش، برای رسیدن به نیازهایشان به خویش و دیگران آسیب میزنند.
شنیدهام که پس از زایمان، سازوکاری در ذهن و بدن زنان صورت میگیرد، که دردی که به هنگام وضع حمل کشیدهاند فراموش میکنند. لابد برای اینکه باز هم به زاد و ولد برسند. فکر میکنم این خصیصهی آدمیزاد است. فراموشکاری به سان معجزهای، فنجان گل گاوزبانی یا رکاب زدن بر دوچرخه خودش را نمایان میکند که آهای، فرزندم. ای برهی گیج بیا. بیا آرامت کنم.

وقتی که برای اولین بار جلوی این کرهی چرخان یونیورسال ایستادم، یک سال پیش بود. سرخوش رفته بودم برای گذراندن هالووین در اورلاندو و چشمانتظار گرفتن پذیرش از دانشگاهی در نیویورک. دست روزگار مرا چرخاند و آیتم دیزنی لند یا تاج لیست آرزوهایم، تبدیل شد به بورسیه در دانشگاهی در اورلاندو. تجربهی دیزنی چرخیدن با گوش مینی موس هم، یکشنبهی گذشته حاصل شد.
حالا اوضاع چطور است؟ رویای تغییری در سر دارم و نمیدانم این تجدید میثاق با یونویرسال چرخان با من چه خواهد کرد؟ گل گیرای این سرزمین جنوبی مرا نگه میدارد؟ یا بالاخره میتوانم کت و کاپشنهایم را بیرون بکشم و سرما را روی دماغم حس کنم.
شهریار، قرار بود، حدقل قراری که قصهگو با خودش داشت، این که تا سی و یک سالگی فیلم بلندش را ساخته باشد و در حال جشنوارهگردی در قارهی محبوبش، اروپا باشد.
شهریار، قرار بود امسال بوی برف رو ببوسم.
شهریار، شش سال پیش، که هنوز قرارم بر این هجرت نبود گفتم تنها جای جهان که غیرممکن است زندگی کنم فلوریداست. حالا مرا ببین. با دمپایی ابری و عینک ریبن، بیش از هر جنوبی دیگری آشتی کردهام. گلهای حیاط را آب نمیدهم و به بارانهای هر روزه اعتماد دارم. شیرینترین پرتقالها و رسیدهترین آووکادوهای استوایی را میخورم و پلاک ماشینم، مثل باقی ساکنین فلوریدا، پرتقال نشان است.
جانم، بیا باقیش را در گوشت بگویم. شب درازی است و قبل از این که وارد باشگاه دویست تاییها شویم، میخواهم نقابی جدید بردارم. از جایی برایت میگویم که نه تو میدانی، نه میهمان، نه میزبان، نه گلهای داوودی، نه خوانندگان این بلاگ کم بازدید.