
خب بگذار قصه را از اینجا شروع کنم که این روزها همه ماسک میزنند. آبی کمرنگ، ان ۹۵، پارچهای گلدار، باربی، اسپایدر من و طرح گوچی.
ماسک میزنیم و آگاهانه پنهان میشویم. از ترس این ویروس است که مراقبیم. مراقب دستها، چشمها و دهانمان.
همهی ما مجموعهای ماسک داریم از روابط اجتماعی. چطور؟
ماسک دانشگاه، ماسک مهمانی فرهنگی، ماسک عرقخوری و الواتی، ماسک رفاقت...بشمار برو که این کلکسیون انتها ندارد.
من، ماسکهایی دارم که به راحتی برنمیدارم و کسانی آن سوی عریان خُلقم را میبینند که یا زمانی را کنارم سپری کنند، یا خودم راهشان بدهم به خلوتم.
این که صبحها، قبل از خوردن قهوه بهانهگیرم، یا اینکه روزی دوبار گوشوارههایم را عوض میکنم شاید خیلی مهم نباشد. آما، این که چطور تجربهی چرخ و فلک هیجانی پارک دیزنی یا گوش دادن به یک موزیک جدید درجه یک، اشک به چشمانم میآورد حرف دیگری است.
دیوار ساختن، مرز کشیدن، کوه تراشیدن.
ماسک گذاشتن، تغییر هویت، پنهان کردن حقیقت.
فاصله، قدم، فرار.
صورتم، آینه، فریاد.
سه روز است کمخوابم. نیمه شب بیدار میشوم و خوابم بریده شده و امروز، سرم به گردنم وصل نبود. مثل یک توپ در یک آکواریوم آب، روی شانههایم نشست و گهگاهی کلهام کج میشد و آب از سر باز آکواریوم میریخت روی شانههایم.
خواب، تنفس، خلوت، مدیتیشن، سکوت.
هیجان، موسیقی، رقص، شتاب، صدا.
جمله بسازید. با ردیف کلمات.
من چند ماسک روزمرهام را، که از قضا بسیار استفاده میکردم، در فرودگاه امام جا گذاشتم. من چند چهره از خودم را در زادگاهم همدان،هیلاج کوچه مهاجر، جزیرهی قشم میان آبهای نیلگون خلیج همیشه فارس، محلهی پر گل و گیاه جکسونویل، اقیانوس اطلس و فرودگاه بین المللی مادرید جا گذاشتهام.
چند چهره دارم و صدا. برای فضای آکادمیک، معاشرت مجازی، رفقای نزدیک و آخری هم لابد برای قصهگویی. قصهگو، که گیج خواب است، که مست تصاویر درخشان و رنگی دیزنی است، که دلش یک سبد توت فرنگی و نوتلا میخواهد، ماسک آخرش را زمین گذاشت و تمام شب را قصه ببافد.
حال کمر روز و شب و دیوارهی آکواریوم لرزان روی سرم شکسته و من زیر شیشهخوردههای این حقیقت تیز، سرخ و خیس ایستادهام.
به تماشای خودم.
خودم را تماشا میکنم.
نور صحنه روشن میشود. این منم. خیس، درخشان، سرخ.
این منم. که باز هم زنده ماندم. از جدال با پذیرش حقیقت. این منم. که باز هم راهم را پیدا کردم. در ابن گسترهی سراسر تیزی و شوری.
شازده کوچولویی که کویر را دید زد و گفت: چقدر تلخ، چقدر شور.
شازده کوچولو، تو شجاعی. تو از پذیرش حقیقت نمیترسی.
تویی که مسافری، تویی که آمدهای برای پیدا کردن آن چاه محشر، یادت باشد، گاه آنچه ما را به حقیقت میرساند، خود از آن عاریست.
ا