
هشت روز دیگر اسباب را میکشم به شهر جدید و خانهی نو. حالا، در این روزهای پیشرو، میخواهم که کارهای نصفهام را به سامان برسانم. یکیش همین پازل بود که تمامش کردم. با یک متر رفتم دستدومفروشی به دنبال قاب پنجاه در هفتاد سانت. متر زدم دانه دانه قابهای موجود و بالاخره یک قاب چوبی که قیافهاش بد به نظر نمیآمد خریدم. از آنجایی که عرض قاب بیش از پنجاه سانتی متر بود، باید برایش یک حاشیه درست میکردم و این طور شد که دوباره بساط رنگ و قلم مو را پهن کردم.
وقتی کارم با زدن رنگ سبز تمام شد، قلم مویم را نشُستم و این شیشههای ریز فسقلی را که در نوبت نقاشی بودند، به ردیف چیدم و مشغول رنگ کردنشان شدم. ماجرای این بطریها مفصل است. بگذارید از آن جایی شروع کنم که من تصمیم گرفتم با بطریهای شرابی که در یک سال گذشته در خانهی ما جمع شده بود، حرکتی بزنم. چند تایی را کردم گلدان. دو سه تا را کردم عروسک. اما همچنان عظمتی دورتادور اتاق نشمین ما را گرفته بود.

میل به خلق، شوق فنگ شویی و کمالگرایی توامان، مرا رساند به نقطهای که علیالقاعده هر هنرمند جوان تجربه میکند. بگذار شروعش کنم و هم بازیای پیدا کنم که در این بازیگوشی خلاقانه کنارم باشد. این شد که عکسها را فرستادم برای دوستی که هیچ وقت ندیدمش و از طریق این مستطیل جادویی معاشرت میکنیم. علی، اندازه همدان تا شیراز رانندگی جاده یا یک هواپیماسواری با من فاصله دارد، اما ساعت طلوع و غروب روز و شبمان یکی است. با علی پیمان بستم که روزانه نیم ساعت وقت بگذارم و پروژهام را تا قبل از رفتن از این خانه تمام کنم. شروع کردم به رنگ بازی.

من که تصمیم اولم، ساخت استاپ موشنی با برداشت آزاد از شازده کوچولو بود، نظرم عوض شد. شش بطری شراب انتخاب کردم و شش رنگ پرچم "پراید" که نماد جامعه ی LGBTQرا ساختم و از رنگین کمان دستسازم لذت بردم.
میدانید چرا باید همبازی داشته باشید؟ همه ما نیاز به دیده شدن داریم، نیاز به تقسیم کردن نگاه، تجربه زیست و جهانبینیمان با اطرافیان داریم. ساده تر بگویم دوست داریم اسباببازیهایمان رابه دوستانمان نشان بدهیم و با هم، بازی کنیم. پیدا کردن همبازی آسان نیست، از آن سخت تر، بازی کردن است. بازیای که هر دو نفر از آن لذت ببرند و به غایت بخندند.
اسباببازیهایم را تزیین کردم، تزیین؟ طراحی؟ دیزاین؟ اتود؟ لغتش مهم نیست. میشود با هر کلام پر افادهای تعریفش کرد. آما، حقیقت این است که شش اسباب بازی ساختم و عکسش را برای همبازی جدیدم، علی فرستادم.

اولین اتودم را فیلمبرداری کردم و عکاسی. با کمک نیلوفر. عالی نشد. حتی به خوب هم نزدیک نبود. مهم این بود که بازی را ارتقا داده بودم و حالا میشد بازی را برد مرحلهی بعد.

بطری ها را نشاندم به تماشای غروب و من سرخوش و کیفور که یک بازی را میشود تا کجا گسترش داد. تا کجا میشود بازیگوشی کرد و اصلن وظیفهی ما، به عنوان انسان، نه حتی هنرمند، در قبال خودمان اول از همه، چیزی جز این است که روز را طوری شب کنیم که به شادمانی و بازی بگذرد؟
با علی ویدیوها را دیدیم، گپ و گفت که چطور می شود قشنگتر و درستتر خلق کرد و بازی را در اوج تمام کرد. علی موسیقی پروژه را دنبال کرد و پیشنهاد داد که بیا و از این بطریهای ریز هم در تصویر استفاده کن.

میشود به همچین ایدهی ریزه بامزهای نه گفت؟ وسط اسباب جمع کردن نشستم و شیشههای ریز را دانه دانه چیدم و هر کدام را سه بار رنگ زدم.

حالا، تا شب قرار است اتودی بفرستم برای موزیسینای که قرار است با ما کار کند. میخواهم تا قبل از رفتم از این خانه، استاپ موشنم را بسازم و اسباب بازیها را جا بدهم در چمدان و اگر بخواهم بازی را ادامه بدهم، بفرستمش برای همبازیم.
تمام این مسیر زیست، بازی است.