
رسیدم. خانهام. اتاقم و آنقدر دور بودهام که گویی سفرم از الان شروع میشود. سفری به بازگشت، نقطهی امن، خانه.
خانه را ترک کردم به هدف سفری دو روزه و چهارده روز بعد، برگشتم.
حالم چطور است؟ همین که صبح را اینجا چشم باز کردم، پایم به زمین رسید. فکر میکنم میتوانم ساعتها بنویسم. روزها خلق کنم و شبها، طعم تجربهی سفرم را مزه کنم.
حال خودت چطور است؟ به تو چه گذشت بی من، با بیحواسی من؟ زندگیت قشنگ میچرخد؟ خواستم بگویم مرا ببخشی که نبودم، که قطع شدم، که غرق شدم در لحظه، که شب و روزم را گره میزدم به یادداشتی آشفته.
دوست داشتم حرف نزنم. دوست داشتم در این گسترهی بینظیر لحظه غرق شوم و تو، اگر که میخواهی تماشایم کنی. به آنچه مرا ببینی که هیچ گاه نشانت نداده بودم. شهرزادی که قصه نمیگوید شهریار، قصه میسازد.