
نشستهایم لب آب، اینجا آملیا آیلند است. من، سارا و فرزاد نشستهایم روی نیمکتی، خیره به انعکاس نور روی موجها.
فرزاد میگوید من زندگیم را با ستارهها شروع کردهام و در میان ابرها دنبال صور فلکی میگردیم. سارا، هزار و یک شبم را از شب صد و شصت شروع کرده با صدای بلند میخواند و رسیدیم شب صد و چهل.
سارا میگوید امشب برایش شب غریبی است. هیجانزده است و میگوید نمیدانستم فلوریدا این شکلی هم هست و تو، شهرزاد، بخشی از این زندگی فلوریداییام باشی.
آسمان پر است از ابر، شهریار. باد کم جان، موجها را میرقصاند. صدای موسیقی از رستورانی از دورتر میآید و من فکر میکنم به تمام این شبهایی که چشمانت، مرا خواندند و دستهایم تو را نوشتند.
شهریار، اینجا آب آرام است. مثل دستهایت، مثل چشمانم.
اینجا، در دل این سرزمین جنوبی، من و سارا و فرزاد، که احتمال معاشرتمان در این گوشهی این کرهی خاکی، بسیار کمتر از تصور هر کداممان بود، نشستهایم به خواندن هزار و یک شب من.