
شب شراب نیارزد به بامداد خمار. تو بگو شهریار. فکر میکنی ارزشش را دارد؟ سپیدهای که بی من چشم باز کنی رامیگویم. آن دم که جلادت گردنم را از تیغ گذرانده باشد و من هم بروم در سیاههی آنان که عمرشان به دنیا نبود و شاید نتوانستند صبر لذت دوست داشته شدن را کنارت بسازند.
بامداد خمار، رخ مینماید نه فقط به صبح پس از شرابخواری. هر دم که شادمانی وجودم را غرق لذت و شیرینی میکند، فردا روز، اندوه و گناه یقهام را میگیرد. به سان میخوارهای که جانش را با شعف الکل غسل داده و به هوشیاری خودش را نمیبخشد از پریدن در وسعت سرخوشی.
برگشتهام و حالا که دوشنبه را بهم میدوزم، خمارم. خمار شادی سفر و رهایی از تعلقات زندگی.
گردنم درد میکند و پرم از کلمه.
کسی، صدایی، نجوایی، فریادی، نوایی مرا میخواند. شهرزاد را میخواند. شهریار را میخواند و حرفی سخنی و کلامی جاری میشود یا حتی نه.
گم شدهام. بین انعکاس نور بر موجهای رودخانه. گم شدهام و در کوچه باد نمیآید و هیچ جنبندهای توان قورت دادن این همه مهر را به یک جا ندارد. به جز من شهریار. من که برگشتهام به خانه و جاده از من بازنمیگردد. صد و شصت شب را راندم و جاده مرا میخواند. در جاده باد نمیآید و جنبندهای توان این همه مهر دادن را ندارد.
شهریار، صد و شصت شب را آمدهایم. باور نمیکنم. باور نمیکنم که به معجزهی زمان ایمان آوردیم. دستان من و چشمان تو شهریار.
مومنم به زنده بودن، به روایت و به شوق شنیدنت.
شهریار، بیا مدام صدا کنیم یکدیگر را. نه فقط در این سرسرای همایونی، از آنجا، از آن نقطهی پیش از طلوع صدایم کن.
نقطهی امن، شنیدن اسمم از زبان توست.