
سارا اینجاست و قرار گذاشتهایم حرف بزنیم.
از سفرم بگویم و تمام تابلوهایی که در جاده دیدهام. سارا اینجاست و احساس میکنم جایم امن است و دلم قرص.
من، قصهای دارم که جرات بازگو کردنش را با خودم هم نداشتهام. در خلوتم هم جرات مرورش را نداشتم. اصلن میدانی شهریار چرا شهرزاد، هزار و یک شب را بافت؟ قصهای هست که نمیدانی. نه تو، نه نارنجهای باغ پشتی.
امشب کنار هم قهوه خوردیم و حرف زدیم. میزبان، میهمان و گلهای داوودی فنجان به دست روی کاناپه نشستیم وزمستان ویوالدی گوش دادیم.
دیرتر همان شب و روز است و با سارا قصهها را بهم دوختهایم.
زندگی جای محشری است وقتی دوست در یک قدمیات باشد.