
سلام به شکوفههای گیلاس، بطریهای پلاستیکی آب و چالههای فضایی کهکشان.
سلام به شهریار، دنیازاد و قصهگو.
سلام به تو که اگر اراده کنی روزم را پر از صدای قاصدک و بال پرستو میکنی و به گاه بدخلقی، خاکستر غضب وبیمهری به جانم میریزی.
سلام به تردیدها، ترسها و یکجانشینیها
سلام به تمام بندهای نامریی که نمیگذارند بدوم در آغوشت و بگویم چقدر امنی
سلام به من
شهرزاد سی و چند ساله
که از تمام این دنیا آپارتمانی میخواهد و او و نیویورک یا نیویورک و او در آپارتمانی
سلام به من
که بوی پاییز را در این سرزمین جنوبی، لای صدفها، درختان همیشه سبز و سنجابهای بازیگوش میجورم و ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود.