ماه در آمده، نیم و پر رونق به خیابان میتابد و یاد تو شهریار.
ماه نور سفیدش را پاشیده به جان کابل برقها، نردهها و سرسرای خیالم.
ماه، جان میبخشد و جانم آرام میگیرد.
در من زندانیای است که به آوای زنجیرخویش خو کرده است.