
ساعت هنوز شش نشده بود که روی تخت دراز کشیدم. این نمای روبرویم است. کارتنها، بطریهای شرابی که شدند گلدان و ریسهی نوری که باید از دیوار بازش کنم.
"گذار" لغت کاربردیای در زندگی من است. مدام در حال عبورم، از آنچه هستم، به آنچه دوست دارم باشم. از آنچه میخواهم باشم، به حقیقتی که در لحظه میسازم.
وسواس کار نصفه دارم و حتی حوصلهام هم نصفه است که غرش را بزنم یا شوخیای برایش بسازم. امروز، فرار کردم به استخر و آفتاب گرفتن. چقدر تیرهتر میتوانم بشوم...نمیدانم. در تمام عمر این همه ویتامین دی جذب نکرده بودم و حسرت شنای کرال بلد بودن را نخوردهام.
در هیچ کارتنی را چسب نزدم. عوضش پیگیری کردم فیلمم در آمازون آپلود شده است یا نه.
وقت دادگاه جریمهی رانندگیام را نگرفتم، عوضش موهایم را لَخت کردم.
آما، با خودم سعی کردم مهربان باشم، چون هر قدر هم ادای تخس بودن را دربیاورم، ترس و هیجان توامانی دارم.
این بار، در این گذار، شکیبایی با خویش را تمرین میکنم. به جای غر زدن به خودم، به نگرانیها، ناامیدیها و ترسهایم اجازهی سوگواری و اندک کولیبازی میدهم.
مسافر کوچولو، تو در این سرزمین عجیب تنها نیستی. اخترکات دور است ولی، دل من به تو نزدیک.