
دلتنگ بوسه، آغوش و نگاه بودن یک طرف دلتنگی است. آن طرف دیگر دیوار را بخواهم بگویم، از این شروع میشود که برویم یک مهمانی. با هم. سر راه یک جعبه شکلات بخریم، دنبال جا پارک بگردیم، زنگ درشان را بزنیم و یقهی کتات را صاف کنم. نگاهم کنی و تمام شوق پریدن و رقصیدن شب پیش رو، به سان حبه قندی در دلم آب شود.
خیلی دلتنگم، نه؟
شاید هم به قول همخانهی اسبق عربم، امینه، "شری یک عاشقپیشهی خیالپرداز است"
ولی حقیقتش را بخواهی بدانی شهریار، زندگی برای هر کس به شکلی تعریف میشود و کام جهان را کسی میبرد که با وجود خودش در صلح است.
سعید شایسته را میشناسید؟ آهنگهای کوچهبازاری میخواند و در کلیپهایش قیصر و خردادیان حضور دارند. در مصاحبهای گفته بوده که من با سعید شایسته بودنم اوکیام! من از دل خیابان میآیم و آهنگهای کوچه خیابانی میخوانم! من داریوش نیستم، سعید شایستهام! (به نقل از سارا)
این که بدانی معیاری به اسم داریوش هست و با سعید شایسته بودن حالت خوب باشد، خود صلح با خویش است. اصلن فرض کن شهی، که تو یک خیالپرداز درونت داری! قبولش کن، دوستش بدار و رویاهایش را. که ممکن است ساده باشند، مثل سفت گرفتن دستش در میانهی شلوغی خیابان یا تقسیم تکهی آخر بادمجان کبابی!
میگویند هنرمندان بهترین عاشقانند. چون که روحشان پر از لطافت است و دلشان پر از خلاقیت.
این که بتوانی به هزار و یک شکل، مهر تقسیم کنی. این که بدانی چطور نیازش را مرتفع کنی و چطور دلبرانه از توجهش کیف کنی.
برای من جدید است. این بخش زنانهام. که از دلبری لذت میبرد و رقص نگاه را تمرین میکند.
آری، شهریار!
تو خوششانس بودی که قرعهی آخر به نام من افتاد!