
من در روز زیاد عکس میگیرم. از غذاها، پنجرهها، برگها و آسمان. اگر سر کیف باشم، عکس اولم در ساعات صبحگاهی ثبت میشود از نور خورشیدی، بخار قهوهای، یادداشت الهامبخشی چیزی. مثل این یکی:

که دم پنجره است و اگر بتوانم با نفس امارهام مبارزه کنم که اولیت چیز، دست به گوشی نبرم و در دنیای فریبندهی مدیا غرق نشوم، اولین چیزی است که میخوانم. اگر نمیدانید، بهتر است جهل مرکبتان را همینجا سفید کنید که، اولین چیزی که میخوانید، اولین صوتی که میشنوید، اولین کلامی که به زبان جاری میکنید، جوهر روزتان را جان میبخشد. هر قدر این تجربهی حواس پنجگانه، بیشتر از دل طبیعت بیاید، روحتان سبکتر است. مثال پیش رو را دنبال کنید:
اتاق قبلی من رو به دریاچه/ استخری بود که فوارههای آبش از ۶ صبح تا ۱۱ شب، صدای باران میساختند، جیرجیرکها و غورباقهها آواز میخواندند و شاخهی پر شکوفهای به شیشهی پنجرهام تکیه داده بود. در هر شرایطی که از خواب بیدار میشدم، طبیعت بغلم میکرد.

یا فرض کنید کلهی صبحی، چشم باز کنید و دست ببرید و دلدارتان در فاصلهی کمتر از یک نفس، کنارتان باشد. صبحتان را با شوق آغاز میکنید، نه؟ به گمانم، هر قدر این تجربهی زیست، از تکنولوژی به دور باشد و به طبیعت نزدیکتر، حواس پنجگانهی ما، عمیقتر و زندهتر تجربه میکنند. آما! مبحثی است تحت عنوان فاصلهی جغرافیایی! من با عکس، زیستم را به اشتراک میگذارم، با خانوادهام، دوستانم و تویی که صد و سی و چهار شب مرا خواندهای.
امروز، همین که از خانه زدم بیرون برای پیادهروی، حرکت بزرگی بود، باقی روز مچاله با کیسه آبجوش در بغل، مسکن زده بودم و همخانهام آشپزی املت محشر صبحانه و شام استامبولی و ظرفها را گردن گرفت. قبلتر هم از سیستم درهمتنیدهی حمایتی زنان گفتهام. از درک متقابل این که چندم ماه است و به جز این که برای هم چای نبات میآوریم، به یکدیکر گوش میکنیم. درد پریود، درد ماهانهی تکرارشوندهی فرسایشیای است، که هیج وقت نه عادت میشود، نه تکراری. هر ماه، کم و زیاد، بسته به میزان اضطراب، نحوهی تغذیه و میانگین فعالیت جسمی، درصد متفاوتی از درد را تحمل میکنیم. اگر کسی کنارتان است و پریود است، بگذارید غر بزند! این بهترین مسکن است! مرهمی بالاتر از "شنیده شدن" داریم؟
هنوز غروب نشده بود که از خانه بیرون آمدم. دوستم، که از آن سر آمریکا زنگ زده بود هم رفته بود برای پیادهروی. وسط حرفهایمان پرسیدم آسمانتان الان چه شکلی است؟ گفت آبی است. عکسی فرستاد و به من و تخیلم اجازهی بازیگوشی داد.

راه رفتن در دو محله!
آسمان ما، اما صورتی بود و نارنجی.

اینجا، آن نقطهای است که تکنولوژی میتواند مداخله کند و در یک آن و آینه، در دو جای جهان آفتابغروب را تماشا کنی.
شازده کوچولو را یادتان هست؟ وقتی از آن روزی گفت که از سر دلتنگی، غروب را چهل و سه بار تماشا کرده است.

من، بال ندارم. حداقل در زیست کنونیام. پرواز نمیدانم و زمین آنقدر بزرگ است که نمیتوانم به یک آیینه در چهل و دو نقطهی دیگر این کرهی غریب، خورشید دلفریب را تماشا کنم. آما، میتوانم با حواس پنجگانهام بازی کنم. از دوستم بخواهم تجربهی بصریاش را با من تقسیم کند و دنیا را دور بزنم و دوبار غروب ببینم.

آفتاب سرزمینش را پیدا نکردم، ولی میدانم جایی پست ساختمانهای بلند است، چون یک سرش از میان خطوط سیم برق سرک کشیده و چشمک میزند.

امروز، حوصله و جانم کم بود و اولین عکس روزم، در آینهی محدب، ساعت هشت شب گرفتهام. میانه پیادهروی و یافتن چهل و یک غروب موازی با آنچه روبروی چشمانم به افق پیوست.